Home   ▲       ▲   Ask me anything    ▲   Submit

„Безсоница“

Лето… Полношт… Сегде тихо, глухо сегде,

Људи спокојно си спат.

У един несреќен само, далеч негде

Сиви му очи ток бдат.

Во висока к’шта, во широка стаја,

Д’лга, пред’лга, је сам,

Опколен с книги от краја до краја,

Шетат и мислит он там.

Сон не го хваштат и в безсоница тешка

Стаја си мерит сос крака,

С срце оскрбно, с душа наљутена, жешка…

Мазнит си чело сос р’ка.

На полици книги во преврска златна

Редом наредени стојат,

Книги с хилјадници на душа му матна

Жл’чка му кревајат и јад.

Јад го је, јад го је, п’лн сос мисли диви,

Тесен за него овој свет;

Сички книги, науки нему сет криви;

Свој век он наричат проклет.

Он си прок’лнуват онаја година,

В која он сја је родил,

Што сичко пропадна, што сичко загина,

Това, кое он је љубил.

И дека пропаднаха мисли му мили?

Или сја изм’чил без сон,

Та му крв заврела в млади му жили?

Луда си дума казал он:

Што ви направихте, книги многобројни?

Ви каков донесохте плод?

Усмалихте ли вие м’ки безбројни

На горкијт тој ми народ?

Слушајте книги, кон вас сја обрштам,

Чујте мојт т’жен расказ,

Што мене натера, та как ја сја мрштам

И ненавиждам ја так вас.

Овдешен не сум; ја сја родих далеко,

Во јужна и топла страна,

Мене отхрани после мајчино млеко

Вардарска бистра вода.

Растех ја, растех како китка в полјана,

Злоба никаква немах ја,

Мајка ме галеше радостна, засмена,

За ништо не сја грижех ја.

О, зашто не забравам млади години,

Детинство, најхарниј дар,

Кичести полета, зелени градини,

Младиј сос овци овчар!

Сенки дебели, ви сенки, липови сенки,

Вардарскиј брег с трева покрит,

Вити врби, тополи високи, тенки,

На долини чудесен вид!

Сос вас ја поминах нај-харна си доба,

Ви влехте в мене тишина,

Исто как ви, ја бех невинен, без злоба,

Тој свет бе ми хубавина….

(фрагмент)

-Рајко Жинзифов

Бегство

Кај што си ти - ми нема среќа,
сум темно жеден да те гледам,
сум горко морен да те следам.
О таа штура, штура близост!
Јас минам низ град, лутам в поле,
јас барам тивко и скришно место.
Но таму стои трепетлика
со молскав трепет на твојте плeќu,
пак пред тебе сум јас темно морен,
сум пред тебе - ми нема среќа.

-Блаже Конески